موزه هنر میلواکی

موزه هنر میلواکی

موزه هنر میلواکی

بدون شک، موزه هنر ميلواکی از برجسته ترين آثار معماری سانتياگو کالاتراوا محسوب می شود که ترکيبی متنوع و پيچيده از معماری و سازه است. در اين بنا هم سقف های مواج و متحرک موجود است، هم پلی معلق و زيبا و هم نورپردازيهای خلاقانه. در مجموع، اين شاهکار در زمره برترين آثار معماری جهان قرار می گيرد، هرچند اين عنوان را نيز در سال ۲۰۰۱ از ديدگاه مجله TIME کسب نموده است. همچنين در همان سال در نظرخواهی عمومی وب سايت جايزه معماری پرايتزکر بيشترين آرا را به خود اختصاص داد. طرح کالاتراوا نمایانگر قدرت معماری است، به گونه ای که این بنا امروزه تبدیل به نماد شاخص شهر میلواکی شده است. رابرت گرین استریت،رئیس دانشکده معماری و برنامه ریزی شهری ویسکونس، استاد کمیسیون برنامه ریزی شهری و یکی از اعضای کمیته بیست و یک نفری معماران برگزیده انتخاب کننده طراح ضمیمه موزه در سال ۱۹۹۴ضمن برگزیدن کالاتراوا از میان معماران مطرح جهان همچون آراتا اسیوزاکی( arata isozaki ) و فرمیکو ماکی اظهار داشت: من کاملا مطمئنم که شهروندان از خلق این اثر فوق العاده هیجان زده شده و این مهر تاییدی برگزینش صحیح ما در انتخاب معمار بزرگ، سانتیاگو کالاتراوا است.

از مشخصات جذاب این موزه قابلیت باز و بسته شدن سقف آن است. طلوع و غروب خورشید در طول روز مهیا کننده سایه های زیبا در داخل موزه بوده که به راستی تجسم جذابیت های شهر نشینی را به ما نشان می دهد. این پاویلیون (pavilion ) به عنوان قلب پروژه محسوب می گردد که در سمت راست آن تراس جنوبی، در سمت چپ آن نمایشگاه و در روبروی آن دریاچه قرار دارد. طراحی بی نظیر صورت گرفته در پوشش سقف این پاویلیون سبب دلپذیری هر چه بیشتر این فضا شده است. سقف به صورت مثلثی شکل و ساختاری به صورت تقسیمات لوزی شکل دارد که با شیشه های مخصوص پوشیده شده است. قسمت خارجی سقف به وسیله ی سازه ای متحرک پوشیده شده که این سازه در حقیقت به عنوان نقطه عطف این کار محسوب می گردد.

سقف موزه

سقف سازه های متحرک یکی از دل مشغولی های کالاتراوا در سال های اخیر بوده است. نمونه طراحی های او برای پاویلیون کویت در نمایشگاه جهانی سویل، ماشین سایه و طرحی که هم اکنون برای کلیسای جامع در حال اجراست نمونه هایی از این طرح هاست. نکات برجسته ساختمانی کلیسای جامع فضای سالن با طاقی به اندازه ی ۹۰ پا و سقف شیشه ای بالای آن است. ایده های طرح های متحرک او نیز عموما از طبیعت گرفته شده است. مثالی خوب در این باره پوشش پاویلیون کویت که استعاره ای از انگشتان دو دست می باشد است که به عنوان پوششی بر روی سقف به یکدیگر رسیده و سپس به سوی آسمان باز می شوند. در پوشش سقف موزه میلواکی نیز می توان استعاره ای از بالهای یک پرنده را در طرح دید که طول این بال ها ۹۸ متر می باشد. تراس جنوبی در حقیقت مانند قسمت انتهایی یک قایق طراحی شده است. چه پلان و چه خطوطی که در نما به کار رفته است همگی یاد آور یک قایق می باشد که در کنار دریاچه میشیگان قرار گرفته است.

سازه این قسمت شباهت فراوانی با سازه فرودگاه T.W.A دارد. سانتیاگو کالاتراوا به خاطر استفاده مناسب از شیشه در این قسمت جایزه شرکت سلوتیا را از آن خود کرد. نمایشگاه که در حقیقت رابط ورودی با قسمت قدیمی موزه می باشد، از تکرار یک ساختار معین با فرم های طبیعی طراحی شده است. این قسمت به علت نور نامناسب طرفین کاملا پوشیده طراحی شده است. نمونه این نوع طراحی را کالاتراوا قبلا در اپرای والنسیا و پروژه هایی از این دست تجربه کرده است. این فضاها حسی مانند حرکت در ستون فقرات یا قفسه سینه را برای انسان یادآوری می کند. در ساخت قسمت های عمده ساختمان این موزه از بتن مسلح استفاده شده است.

در سال ۱۹۵۷ که این ساختمان افتتاح شد مؤسسه هنر میلواکی و نگارخانه ی آن ادغام شدند. علاوه بر فضای نمایشگاه، تئاتر، مرکز آموزشی و رستورانی کوچک به امکانات آن اضافه شد. طراحی سانتیگو در معماری ساختمان، آن را به ساختمانی هیجان انگیز که تابعی از مجموعه استانداردهای معماری برای هزاره بعدی است تبدیل کرد. ساختمان این موزه اولین طراحی کالاتراوا در ایالات متحده است. میله های سقف از سیم و آهنی که از کلمبیا سفارش داده اند ساخته شده است. قاب خارجی آن از ورق بزرگ فولاد برش داده شده که به یکدیگر جوش داده اند ساخته شده است. در قسمت ثابت ساختمان (ستون فقرات) از سه قطعه فولاد استفاده شده است. اجزای اصلی ساختمان شامل پارکینگ، فضای گالری و تراس جنوبی می باشد. پایین ترین طبقه پاویلیون به پارکینگ اختصاص داده شده است. در طبقه بالای پارکینگ، گالری ها و رستورانی که به افتخار طراح پروژه کالاتراوا نامیده شده است قرار دارد و در طبقه بعدی آن ساختمانی مدور قرار گرفته است.

دیواره های داخلی هم از لحاظ جنس و هم از لحاظ ساختاری (نحوه ی قرار گرفتن) آکوستیک بوده و هم عایق گرما و سرما می باشند. دیواره های خارجی سازه چند لایه بوده و متشکل از بتن، لایه ی ضد آب و ورقه ای فولادی است. قسمت پاویلیون از ۲۳۶ قطعه درست شده که به دلیل استفاده ی کالاتراوا از این تعداد شیشه جایزه ی سلوتیا را برده است. طول بال ها ۲۱۷ پا و عرض آن ۷۴ پا است. در ساعات معینی از روز بال ها را برای نورگیری باز می کنند. پنجره ها هم برای استفاده از هوای آزاد باز و بسته می شوند. روی ساختمان سنسور نصب شده که وقتی سرعت باد از ۲۳ مایل در ساعت بیشتر شود بال ها به طور اتوماتیک بسته می شوند تا تعادل بنا حفظ شده و به ساختمان آسیبی وارد نشود.

امتیاز کاربران: ۵ ( ۱ رای)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید

بستن